Achteraf had Mauro geen schijn van kans

8 Nov

Het schijnt dat ze strootjes hebben moet trekken. Gerd zelfs twee, omdat het toch eigenlijk allemaal zijn schuld was. Maxime probeerde er op het laatste moment nog tussenuit te glibberen door te liegen dat hij naar het toilet moest, maar daar trapte natuurlijk niemand in. Niet lang daarvoor was gebleken dat het afgelopen half jaar de immigratie het hoogste punt in tien jaar had bereikt en iemand moest het Hem vertellen.

Bij het horen van het nieuws was Jan Kees trillend, in een foetushouding onder tafel verdwenen. Uri vonden ze terug op de gang, zijn hoofd tegen de muur bonkend terwijl hij iets mompelde over hoe het zo ver had kunnen komen. Gerd hadden ze nog maar net op tijd uit het open raam weten te trekken. Toen uiteindelijk iedereen van de aanvankelijke schok bekomen was, alleen een pleister op Uri’s voorhoofd en een natte linker broekspijp van Jan Kees herinnerden aan de chaos van daarvoor, trokken ze één voor één een strootje. Ook Maxime.

Henk Bleker was uiteindelijk de klos. Met het lood in de schoenen slofte hij door de Haagse wandelgangen, twee kaartjes voor Twente-Roda JC in de binnenzak. Volgens de overlevering kon Henk, toen het hoge woord er eindelijk uit was, nog maar net een bloempot ontwijken die met een ferme zwaai naar zijn hoofd was geworpen. Daarna had hij zich snel uit de voeten gemaakt, terwijl op de achtergrond de geluiden van doffe klappen en rinkelend glas hun weg door de gesloten deur heen vonden.

Wijsheid van achteraf…

Wilders was woest toen hij op de hoogte werd gesteld van de migratiecijfers en eiste op korte termijn verbetering. ‘Zij eruit of ik eruit’, was de strekking van zijn boodschap geweest. Waarop het kabinet plechtig beterschap beloofde.

Daarmee valt plotseling alles op zijn plaats. Mauro had geen schijn van kans. Weliswaar werden de migratiecijfers pas deze week openbaar, het kabinet en hun gedoger waren al een aantal weken op de hoogte. Het potje ‘ja, nee, misschien of toch niet’ waar het kabinet de jonge asielzoeker en het Nederlandse volk op trakteerde, is achteraf gezien dan ook een imposant staaltje huichelarij en op zijn minst een Oscarnominatie waard.

De hoofdrolspelers wisten namelijk al lang dat verstrekken van een verblijfsvergunning gelijk stond aan zelfmoord, in het gunstigste geval alleen politiek. Mochten er nog wat CDA’ers twijfelen, deze waren na het zien van de laatste peilingen snel overtuigd. Dit verklaart hoe oorspronkelijk uitgesproken sympathisanten uiteindelijk vooraan stonden om hem uit te zwaaien. Onder het mom “alle beetjes helpen” zetten Rutte en zijn vrienden de jongen met een opgelucht hart op de boot terug naar Angola. Hopend over een half jaar niet weer strootjes te hoeven trekken.

Advertenties

Eén reactie to “Achteraf had Mauro geen schijn van kans”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Olguns zoon juicht niet meer voor Oranje… « Nietnicks! - april 13, 2012

    […] vindt zijn inzending hier en als dat nog niet genoeg is vind je hier een oud stuk van mijn hand over hoe verkrampt ons vreemdelingenbeleid is […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: